Η έναρξη μιας ψυχοθεραπείας προαπαιτεί μια ουσιαστική συνθήκη: ο άνθρωπος υποφέρει, δυσφορεί ψυχικά ή και σωματικά, και προσέρχεται ζητώντας πρωτίστως να μιλήσει, συχνά πριν ακόμη αυτό που του συμβαίνει να μπορεί να ειπωθεί. Όχι σπάνια, αυτό που αρχικά τουλάχιστον αισθάνεται ως επείγον δεν είναι να κατανοήσει, αλλά να ανακουφιστεί από το άγχος, την ψυχική ένταση και σύγχυση ή τις επιπτώσεις μιας εμπειρίας που αισθάνεται να τον ξεπερνά, χωρίς να μπορεί ακόμη να την ονομάσει. Η ανάγκη για ανακούφιση είναι ουσιώδης και λαμβάνεται σοβαρά υπόψη. Στην ψυχοθεραπεία, όμως, δεν αντιμετωπίζεται ως αυτοσκοπός, αλλά ως σημείο εκκίνησης. Μέσα από την εμπειρία του λόγου και τον χρόνο που αυτή απαιτεί, η ανακούφιση μπορεί να ανοίξει χώρο ώστε τα συμπτώματα ψυχικής οδύνης να αρχίσουν να λέγονται και να αποκτούν νόημα – συμπτώματα που σηματοδοτούν κάτι ουσιώδες για τον τρόπο με τον οποίο κανείς υπάρχει και σχετίζεται.