Τι συμβαίνει όταν αυτό που μας κάνει να υποφέρουμε δεν μπορεί ακόμη να ειπωθεί — αλλά επιμένει;

Μια ψυχοθεραπεία μπορεί να αρχίσει εκεί: κάποιος υποφέρει —ψυχικά και, ορισμένες φορές, σωματικά— και έρχεται να μιλήσει χωρίς να μπορεί πάντοτε να πει τι του συμβαίνει. Μπορεί να βιώνει άγχος, ένταση ή σύγχυση, ή να νιώθει ότι κάτι τον ξεπερνά. Δεν χρειάζεται να έχει βρει τις λέξεις ούτε να γνωρίζει από πού να αρχίσει· μπορεί αρχικά να υπάρχει μόνο η αίσθηση ότι κάτι δεν μπορεί να συνεχιστεί με τον ίδιο τρόπο. Μέσα στην ομιλία —και στον χρόνο που αυτή απαιτεί— μπορεί να προκύψει κάποια ανακούφιση, ενώ ό,τι τον δυσκολεύει μπορεί να αρθρωθεί διαφορετικά. Ό,τι επιμένει ή επαναλαμβάνεται δεν εξαντλείται σε μια εξήγηση· μπορεί, όμως, να βρει έναν τόπο όπου να ακουστεί.