Η ατομική ψυχοθεραπεία αφορά ενήλικες που βιώνουν ψυχική δυσφορία, η οποία μπορεί να εκδηλώνεται με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Συχνά, η προσέλευση στη θεραπεία συνδέεται με την ανάγκη ανακούφισης από μια ένταση που επιμένει, από επαναλαμβανόμενα αδιέξοδα ή από εμπειρίες που έχουν κλονίσει τον τρόπο με τον οποίο μέχρι πρότινος κανείς κατανοούσε τον εαυτό του, τους άλλους και τη ζωή του.

 

Η ανάγκη αυτή για ανακούφιση είναι κατανοητή και λαμβάνεται σοβαρά υπόψη. Ωστόσο, η θεραπευτική εργασία δεν περιορίζεται στη διαχείριση ή την απαλοιφή των συμπτωμάτων, ούτε οργανώνεται γύρω από προκαθορισμένους στόχους ή τεχνικές. Το σύμπτωμα δεν αντιμετωπίζεται ως κάτι ξένο που πρέπει απλώς να εξαφανιστεί, αλλά ως κάτι που έχει σημασία για τον ίδιο τον άνθρωπο και συνδέεται με τον τρόπο που μιλά, επιθυμεί και σχετίζεται.

 

Στη θεραπευτική συνάντηση, ο θεραπευόμενος ενθαρρύνεται να μιλήσει για όσα τον απασχολούν, τον ταλανίζουν ή τον καθηλώνουν — ακόμη και όταν αυτά εμφανίζονται με τη μορφή επανάληψης, αδιεξόδου ή αδυναμίας να ειπωθούν καθαρά. Η εργασία ξεκινά από τον λόγο, όχι ως απλή αφήγηση γεγονότων, αλλά ως χώρος όπου μπορεί να αναδυθεί κάτι από τη θέση που έχει κανείς απέναντι σε όσα του συμβαίνουν.

 

Ο θεραπευτής δεν νουθετεί, δεν καθοδηγεί και δεν παροτρύνει προς μια «σωστή» στάση ή συμπεριφορά. Ακούει προσεκτικά, δίνει βάρος σε όσα λέγονται αλλά και στον τρόπο που λέγονται, και μέσα από την ερωτηματοθεσία δημιουργεί συνθήκες ώστε ο θεραπευόμενος να μπορέσει να σταθεί διαφορετικά απέναντι στο σύμπτωμα, την επιθυμία και τις εσωτερικές του συγκρούσεις.

 

Η ατομική ψυχοθεραπεία δεν υπόσχεται μια ιδανική ψυχική ισορροπία ούτε μια οριστική λύση στα αδιέξοδα της ζωής. Μπορεί, ωστόσο, να ανοίξει τη δυνατότητα να μεταβληθεί η σχέση με όσα δυσφορούν, να αναληφθεί η ιδιαιτερότητα της επιθυμίας και να βρεθεί ένας προσωπικός τρόπος να αντέξει κανείς την αβεβαιότητα, την ευαλωτότητα και τις αντιφάσεις που συνοδεύουν την ανθρώπινη ύπαρξη.